Dünya futbolunun ən xarizmatik simalarından biri olan Zlatan İbrahimoviç karyerasını başa vurduqdan sonra gözlənildiyi kimi məşqçi yolunu seçmədi.
Keçmiş komanda yoldaşı Massimo Ambrosininin sözlərinə görə, isveçli ulduz bu qərarı şüurlu şəkildə verib və bunun əsas səbəbi onun güclü xarakteri və “ego”sunu idarə etmə tərzidir.
41 yaşında futbolu tərk edən İbrahimoviç hazırda “Milan” klubunda rəhbərliyə yaxın məsləhətçi kimi fəaliyyət göstərir və klub daxilində vacib fiqurlardan biri hesab olunur.
Zəngin karyera və böyük təcrübə
İbrahimoviç peşəkar karyerasına 1999-cu ildə “Malmö” klubunda başlayıb və dörd fərqli onillikdə futbol oynamaqla nadir nailiyyətə imza atıb. O, karyerası ərzində Avropanın aparıcı klublarında çıxış edib:
- “Ayaks”
- “Yuventus”
- “İnter”
- “Barselona”
- “Milan”
- PSJ
- “Mançester Yunayted”
- “LA Qalaksi”
Bu müddət ərzində çoxsaylı titullar qazanan hücumçu xüsusilə İtaliya və Fransa çempionatlarında uğurları ilə seçilib. Onun aktivində 5 dəfə A Seriya çempionluğu, Fransada 4 daxili titul və “Mançester Yunayted”lə Avropa Liqası qələbəsi var.
İsveç millisində isə 122 oyuna çıxan Zlatan 62 qol vuraraq ölkəsinin ən məhsuldar oyunçularından biri olub.
Niyə məşqçilik yolunu seçmədi?
Futbolu bitirdikdən sonra İbrahimoviçin məşqçi olacağı gözlənilirdi. Lakin Ambrosini bildirir ki, o, zamanla bu rolun özünə uyğun olmadığını anlayıb:
“Zlatan hazırda nə etməli olduğunu dəqiq bilir. Mən əmin deyiləm ki, o, məşqçi olmaq istəyirdi. Futbolu bitirəndə insan düşünür: ‘Mən nə edə bilərəm?’ Ola bilsin, o da bir müddət məşqçi olmaq barədə fikirləşib. Amma sonradan başa düşdü ki, bu onun üçün doğru yol deyil”.
Ambrosininin fikrincə, əsas məsələ İbrahimoviçin xarakteridir:
“O, öz egosunu idarə etməlidir. Bunun ən yaxşı yolu isə birbaşa komandanın içində olmaq deyil. Hər oyunda 30 futbolçunu düşünmək onun üçün uyğun deyil. O, indiki mövqeyində qalmalıdır – rəhbərliyə yaxın, amma komandadan bir addım yuxarıda”.
Liderlik tərzi və dəyişən yanaşma
İbrahimoviç karyerası boyunca həm özündən, həm də komanda yoldaşlarından maksimum tələb edən oyunçu kimi tanınıb. Bu xüsusiyyət onu Cristiano Ronaldo ilə müqayisə edilən fiqurlardan birinə çevirib.
Ambrosini qeyd edir ki, karyerasının son illərində Zlatanın yanaşmasında dəyişiklik baş verib:
“Son dəfə ‘Milan’a qayıdanda o anladı ki, komanda yoldaşları əvvəlki səviyyədə deyil. Bu da onun soyunub-geyinmə otağındakı davranışını dəyişdi. O, əvvəlki kimi yalnız tələb etmirdi, həm də oyunçulara fərqli şəkildə izah etməyə başladı. Bu yanaşma komandanın son titulunu qazanmasına kömək etdi”.
Müasir futbolda fərqli xarakterlərin çatışmazlığı
Ambrosini müasir futbolda İbrahimoviç, Mario Balotelli və Cennaro Qattuzo kimi emosional və xarakterli oyunçuların azaldığını da vurğulayıb. Onun sözlərinə görə, yeni nəsil daha çox diqqəti meydandan kənara yönəldir:
“Bu oyunçular meydanda oynamaqdan zövq alırdılar. İndi isə yeni nəsil daha çox meydandan kənarda – sosial mediada özünü göstərir. Bu da enerjinin bölünməsinə səbəb olur”.
O əlavə edib ki, əvvəllər futbolçular üçün əsas olan yalnız 90 dəqiqə idi, amma indi bu yanaşma dəyişib. Bu isə oyun keyfiyyətinə də təsir edə bilər.
Ambrosini həmçinin Ronaldinyo və Neymar kimi texniki və yaradıcı futbolçuların da azaldığını bildirib və xüsusilə İtaliyada keyfiyyətli oyunçu çatışmazlığını problem kimi qeyd edib.
Nəticə etibarilə, İbrahimoviç məşqçi olmasa da, futbol dünyasından uzaqlaşmayıb. O, öz bilik və təcrübəsini indi fərqli səviyyədə – klub rəhbərliyinə yaxın mövqedə bölüşür.
Onun seçdiyi yol göstərir ki, hər böyük futbolçu üçün məşqçilik yeganə davam yolu deyil. Bəziləri üçün daha effektiv rol meydandan bir qədər kənarda qalaraq oyuna təsir etməkdir.
