2005–2010-cu illər Ultimate Fighting Championship tarixində xüsusi mərhələ kimi yadda qalıb. Bu dövr UFC-nin sürətli yüksəlişi, yeni ulduzların meydana çıxması və döyüşlərin geniş auditoriya tərəfindən izlənməsi ilə xarakterizə olunurdu. Bir çox azarkeş bu illəri “qızıl dövr” adlandırır və hesab edir ki, həmin atmosfer bu gün artıq əvvəlki kimi hiss olunmur.
Döyüşlərin daha çox spontan olması
2000-ci illərin ortalarında qarşılaşmaların təşkili daha sadə və təbii idi. Döyüşlər əsasən idman prinsiplərinə uyğun qurulur, rəqiblər güc baxımından daha balanslı seçilirdi. Bu isə nəticələrin əvvəlcədən proqnozlaşdırılmasını çətinləşdirir və marağı artırırdı.
Həmin dövrdə UFC rəhbərliyi daha çox idman məntiqinə əsaslanır, döyüşçülərin reytinqdəki mövqeyi əsas götürülürdü. Sosial şəbəkələrin bugünkü qədər təsirli olmaması da şou elementlərini minimuma endirirdi. Nəticədə azarkeşlər “real döyüş” hissini daha çox yaşayırdılar.
Real rəqabət və çempionluq yolu
2005–2010-cu illərdə çempionluq uğrunda mübarizə daha aydın sistemə əsaslanırdı. Döyüşçülər titul şansı əldə etmək üçün uzun və çətin yol keçməli olurdu. Bu isə hər qələbənin dəyərini artırırdı.
Bu dövrdə ardıcıl 3-4 qələbə qazanan idmançı artıq titul üçün real namizəd sayılırdı. Həmçinin, məğlubiyyətlər də ciddi təsir göstərirdi və döyüşçülər yenidən zirvəyə qayıtmaq üçün vaxt sərf etməli olurdu. Bu isə rəqabəti daha sağlam və maraqlı edirdi.
Ulduz döyüşçülərin xüsusi aurası
Həmin illərdə Chuck Liddell, Georges St-Pierre və Anderson Silva kimi döyüşçülər UFC-nin simvoluna çevrilmişdi. Onlar yalnız nəticələri ilə deyil, həm də öz fərdi üslubları ilə seçilirdilər.
Bu döyüşçülərin hər biri öz divizionunda dominant idi və uzun müddət zirvədə qala bilirdi. Onların döyüşlərini izləmək azarkeşlər üçün xüsusi hadisə sayılırdı. Hətta bəzi qarşılaşmalar illərlə gözlənilirdi və böyük rezonans doğururdu.
Reallıq şoularının təsiri
“The Ultimate Fighter” layihəsi UFC-nin populyarlaşmasında mühüm rol oynadı. Bu şou sayəsində döyüşçülərin şəxsi həyatı, hazırlıq prosesi və xarakteri daha yaxından tanınırdı.
Azarkeşlər yalnız döyüşü deyil, döyüşçünün arxasında duran hekayəni də izləyirdi. Bu isə emosional bağlılığı artırırdı. Məsələn, bir çox döyüşçü məhz bu layihə vasitəsilə tanındı və sonradan böyük ulduza çevrildi.
Daha az tədbir, daha böyük maraq
2005–2010-cu illərdə UFC daha az sayda turnir təşkil edirdi. Bu səbəbdən hər tədbir xüsusi hadisə kimi qəbul olunurdu və geniş müzakirələrə səbəb olurdu.
Az sayda tədbir həm də döyüş kartlarının daha güclü olmasına şərait yaradırdı. Bir gecədə bir neçə yüksək səviyyəli qarşılaşma baş tuturdu. Bu gün isə turnirlərin çoxluğu səbəbindən bəzi döyüşlər kifayət qədər diqqət çəkmir.
Bu mövzunun köklərini daha dərindən anlamaq üçün UFC tarixinin başlanğıcına da nəzər salmaq maraqlıdır. Xüsusilə UFC 1 turniri haqqında yazımızda bu idman növünün necə formalaşdığını və bugünkü populyarlığa necə gəlib çıxdığını ətraflı oxuya bilərsiniz.
